Քարացած Մոսիներ

imagesԺանգոտել ու քարացել են զենքերը մեր,

Որ կտակել են Պապերը մեր,

Պիտ ազատենք Հայքը Մեծ։

Հիմա ասկյարինն են հողերը մեր,

Ժամն է հասել Ազատագրելու հայրենիքը մեր։

Չկա Հայի կյանք Սասունում,

Մուշում, Ալաշկերտում ու Կարինում…

Պետք է ստեղծենք Հայի տունը Սասունում,

Որ թնդա Մարութակ, Անդոկ ու Դաշտը Մշո։

Ազատենք հողը մեր ասկյարից

Ու կատարենք իղձը մեր պապերի,

Վերցրեք մոսինները քարացած,

Որ ջարդենք, ջարդենք ասկյարին դաժան։

Ե՛կ, վերցնենք «շերեփը երկաթե» ,

Գնանք կռվի, ազատենք Սասուն..

Ես հավատում եմ

Կգա օրն արդար,

Երբ կապրենք ազատ Սասնո դաշտերում,

Մասիսի լանջին……………..:

Հեղինակ՝ Վաչե Խաչատրյան:

Իսկական ընկեր

Աշխատանքային դժվար օրվանից հետո շտապում էի կենտրոնական գրադարան։
Երբ ներս մտա, չէի կարողանում տեսնել ոչ ոքի․ կոպերս հոգնածությունից ծանրացել էին։ Իմ դիմաց նստած էր մի արև, մի պայծառ լույս, որն ինձ ստիպեց աչքերս կկոցելով նայել վերև և տեսնել քեզ: Ոսկեծա՛մ գեղցկուհի, դու հյուր էիր, նորեկ: Երբ մոտեցա քեզ, նկատեցի քո խորաթափանց և աննման աչքերը, որոնք նման էին կենսատու ծառերի․ միշտ կյանք են տալիս: Читать далее

Բառերով չես ասի

Վերջերս կարդում էի Պաուլո Կոելիոյի «Ալքիմիկոսը»  գիրքը։ Այդ գրքից հետո սկսեցի այլ կերպ մտածել. գլխումս կարծես հեղափոխություն եղավ։  Շատ բան հասկացա և ինձ համար կյանքի կաImage result for պաուլո կոելյո ալքիմիկոսըրգախոս դարձրի, որոշ իրավիճակներ էլ կարծես ինձ հարազատ լինեին, որոնց միջով ինքս եմ անցել։ Միայն մեկ տարբերությամբ՝  ես չգտա իմ ճակատագրի «կծիկի» ծայրը։ Ամբողջ գիրքը վերագրեցի ինձ, թե ինչու՞, ինքս էլ չգիտեմ. գուցե դա պատկերացում էր  իմ նախորդ կյանքերից մեկի մասին։

Գիրքը ինձ անասելի հաճույք, ապրումներ և զարմանք պատճառեց: Այն ապրումները, որ ունեցել եմ գիրքը կարդալիս, պարզապես իմ ուժերից վեր է բացատրել։ Գրքի վերջին՝ 40-50 էջերը մեկ շնչով  եմ ընթերցել, ու զգացի, որ արդեն ավարտվում է ևս մեկ հետաքրքիր պատում՝ լի բովանդակային, իմաստային կողմերով:Ինձ թվաց, որ  մեկը երազներս կիսատ թողեց, երբ ավարտեցի գրքի ընթերցումը։  Читать далее

Լսե՜ք, ես էլ բան ունեմ ասելու

14569054_278843389181744_315482046_nԵրևի բոլորս էլ գոնե մեկ անգամ նվեր ստացել ենք կամ նվիրել ենք։ Նվեր ասելով բոլորը միանգամից մտածում են նյութական արժեքների մասին։ Ես երբեք չեմ ստացել իրական նվեր, այո,  գուցե ինչ-որ իրեր ինձ լավ ապրումների մասին  են հիշեցնում, բայց չկա մի իր, որը ինձ համար թանկ լինի հոգևոր անգին արժեքներից։ Երբ մեկին նվեր եմ ընտրում, միշտ փորձում եմ դրա մեջ մի այնպիսի բան ներդնել, որն ինձ կհիշեցնի լավագույն ապրումներիս մասին և դրանք կփոխանցի դիմացինիս։  Հատված Սարոյանի  «Բան ունեմ ասելու» ստեղծագործությունից։

Читать далее

Երջանկությունս նման է․․․

Երջանկությ13346457_198437933888957_7838683128970913566_nունս նման է Լուսնին։ Մենք Լուսինը տեսնում ենք լուսավոր և պայծառ, մինչդեռ նա լույսի պաշար չունի։  Ես նույնպես հասարակությանը ներկայանում եմ որպես լուսավոր և պայծառ մարդ, բայց հոգուս խորքում տխուր եմ։  Տխրելու համար շատ քիչ են պատճառները, որոնք սակայն Читать далее