Տխուր փողոցի լուսաբացը

Արևմտյան Եվրոպայի Դուսելդորֆ քաղաքում պատերազմական դրություն էր։ Մի փոքրիկ փողոցում ապրում էին 26 ընտանիք, նրանք բոլորը մտերիմ էին միմյանց հետ։
Մի առավոտ փոստատարը հեծանիվով մտավ այդ փոքրիկ փողոցը և բաժանեց 3 նամակ, այդ նամակներից մեկը ուղղված էր Շվարցների ընտանիքի տղամարդուն։ Երբ տիկին Շվարցը կարդաց նամակի վրա գրված գրությունը «Պարոն Հ․ Շվարցին Գերմանիայի Դաշնության զինված կողմից»։ Ընտանիքում ապրում էին 3 հոգի՝ պարոն Շվարցը, տիկին Շվարցը և իրենց ոսկեգանգուր գեղեցկուհի դուստրը Էմմէն։ Էմմէն և մայրը սպասեցին տան տղամարդուն վերադարձին որպեսզի ընթերցեն նամակը։ Երեկոյան ժամը 19։00֊ին Հենրին մտավ տուն և գրկելով իր 2 գեղեցկուհիներին իմացավ, որ նամակ ունի։ Պարոն Շվարցը որոշեց ընթրիքից հետո կարդալ նամակը։ Ճաշի սեղանին նստեցին երկուսով հայրը և աղջիկը, քանի որ մայրը ուտելու ցանկություն չուներ։ Ճաշից հետո բոլորը անցան հյուրասենյակ,  Հենրին բացեց նամակը և կարդաց «Պարոն Հենրի Շվարց, քանի որ մեր քաղաքում պատերազմական դրություն ավելի է սրվել և բարդացել մենք ձեզ կանչում ենք ԳԴՀԶԿ զորագրվելու դեպի դեպի ռազմաճակատ մեկնող ջոկատին 21.07.2001  ֊ 21․08․2001֊ի սահմաններում։ Եթե Դուք չներկայանաք ինքնակամ մենք ստիպված կլինենք բերման ենթարկել ձեզ։

ԳԴՀԶԿ՝ գերագույն գնդապետ զորքերի հրամանատար Ս․ Մութման»։

Տան անդամներից մենակ փոքրիկը չհասկացավ թե ինչումն է բանը։ Մայրը զարմանքից քար էր կտրել, իսկ հայրը մտածում էր։ Այդ երեկո բացի «Սիրում եմ քեզ հրեշտակս, բարի գիշեր»֊ից ոչինչ չլսվեց հսկայական տանը։ Առավոտյան Հենրին վերցրեց նամակը և գնաց աշխատանքի, իսկ երեխան մակապարտեզ։ Մայրը զբաղվում էր տնային գործերով, որից հետո սրճում էր հարևան կանանց հետ։ Կարծես ավանդույթ դարցած լինել «առավոտյան սրճելը»։ Երբ հարևան կանայք լսեցին այդ բանը, որ Հենրին պետք է մեկնի ռազմաճակատ շատ տխրեցին, չէ որ այնտեղ բոլորը իրար բարեկամաբար էին ընդունում։ Տնից բուրում էր համեղ ուտելիքների բույրը, կանայք գնացինք, իսկ Էֆան նորից գնաց խոհանոց։ Հայրը վերադարձավ տուն սովորականից շուտ, իր աղջկա Էմմէի հետ։ Հեր ձեռքին կար երկու նվեր։ Նրանք ընտանիքով անցան հյուրասենյակ, որտեղ աղջիկները ստացան իրենց նվերները։ Հենրին շատ ուրախ էր և թվում էր թե մոռացել է կռվի մասին, բայց իրականում Հենրին ներսում սպանում էր ինքն իրեն այդ մտքի շուրջ մտածելով։ Անցավ 15 օր, ամեն օր մի բան էր փոխվում Հենրիի մոտ, այդ օրը նա տուն չեկավ և Էֆան մինչև լույս սպասեց իր ամուսնուն և այդ մղջավանջ գիշերվա մեջ Էֆան աննդմեջ կրկնում էր ֊«Միայն թե ռազմաճակատ գնացած չլինի»։ Առավոտյան Հենրին ներս մտավ վճռական և հոգնած, կինը վազեց նրա մոտ և գրկեց։ Նրանք անձայն անցան հյուրասենյակ, որպեսզի չարթնացնեն հրեշտակին։ Հերնին կնոջը վճռական ասաց, որ նա պետք է գնա ռազմաճակատ, սկզբում կինը ընդիմացավ, բայց ապարդյուն նրա որոշումը վճռված էր։ Նա անց կացրեց վերջին երեկոն հրեշտակների հետ, անուրած երեկո։ Առավոտյան ժամը 06։00֊ին նա հրաժեշտի գիր գրեց և հեռացավ տանից, երբ կինը արթնացավ կարդաց, սկսեց լաց լինել։ Լացի ձայնից արթնացավ փոքրիկը և վազեց մայրիկի մոտ։ Տեսնելով ինչպես է լալիս մայրիկը նա ինքնաբերաբար սկսեց լաց լինել։ Մի փոքր անց մայրը հհանգստացնումէ աղջկան և ասում «Հրեշտակները չեն արտասվում սիրելիս» և պատասխան ստանում է «Իսկ դու ինչու՞ ես լաց լինում»։ Մայրը արցունքնեեը զսպելով հանգստացնում է աղջկան։ Այդ գիծեր աղջիկը քնում է և արդնանում։ Նա ամբողջ տան մեջ ման է գալիս հորը և չի գտնում։ Աղջկա հառցին թե ո՞ւր է հայրը, մայրը պատասխանում է «Աշխատանքի սիրելիս»։ Այս խայսը կուլ է տալիս աղջիկը և ևս մի ժամ, տասնյակ օրեր նույն հույսով մնում։ Հետո նա սկսում է չքնել և սպասել կարոտած սրտով հորը, մոր տաք գրկում։ Իսկ մոր սիրտը կտոր ֊ կտոր էր լինում և չէր կարողանանում արցունքները զսպել։ Մի քանի օրեր մոր գրկում, հետո մինչև գիշեր, բակում նստած և այդպես դժվար կյանք։ Հեռագիր ստացան առաջնագծից։ Վրան գրված էր Հենրին Շվարցից-Էֆա Շվարցին:

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s